تبلیغات
یا صاحب الزمان ادرکنی

یا صاحب الزمان ادرکنی
اللَّهُمَّ عَجّل لولیکَ الفَرج
قالب وبلاگ
(برگرفته از مجله امان شماره 25)



بعضی‌ها بهترین عشق دنیا نصیبشان شده و هر روز را با یاد و نام او شروع می‌ کنند.

این شروع که نوعی نیایش و سرود صبحگاهی عاشقان امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است، به «دعای عهد» مشهور است که از امام صادق (علیه السلام) روایت شده است.

یکی از نزدیکان امام خمینی رحمه الله می‌گوید: «یکی از چیزهایی که امام در روزهای آخر به من توصیه می‌‌کردند، خواندن دعای عهد بود. ایشان می‌‌گفتند: صبح‌ها سعی کن این دعا را بخوانی؛ چون در سرنوشت دخالت دارد.

این نوشتار برای آشنایی با فرازها و مضامین بلند دعای عهد سامان یافته است.

یکی از دغدغه های جدی منتظران این است که زندگیشان رنگ و بوی زندگی مهدوی بگیرد و همیشه به دنبال این هستند که بدانند زندگی مهدوی چه نوع زندگی‌ای است؟

بهترین مسیر زندگی مهدوی در دعای عهد ترسیم شده است. در دعای عهد، فضیلت‌های مختلفی وجود دارد و ابعاد گوناگون زندگی مهدوی رقم خورده است و در حقیقت خواندن این دعا توفیق یاری حضرت را فراهم می‌کند.
نخستین مسیری را که این دعا برای زندگی رقم می‌زند، خداشناسی است، زیرا شروع این دعا با اوصاف خداست.

کسی که می‌خواهد امام زمانش را بشناسد، اول باید خدا را بشناسد. در دوران غیبت نیز سفارش شده که دعای «اللهم عرفنی نفسک...؛ خدایا خودت را به من بشناسان که اگر تو را نشناسم پیامبرت را نمی شناسم و اگر پیامبر را نشناسم حجتت را نمی شناسم و اگر حجت خدا را نشناسم از دین گمراه می شوم» را زیاد بخوانید.


خداشناسی، مقدمه امام شناسی است. انسانی که به دنبال امام عصر ارواحنا له الفداء است باید انسانی توحیدی و خداشناس باشد.

در ابتدای دعای عهد شانزده وصف از اوصاف خدا بیان ‌می‌شود:

اَللّهُمَّ رَبَّ النُّورِ الْعَظیمِ، وَ رَبَّ الْکُرْسِىِّ الرَّفیعِ، وَ رَبَّ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ، وَ مُنْزِلَ التَّوْراةِ وَالْإِنْجیلِ وَالزَّبُورِ، وَ رَبَّ الظِّلِّ وَالْحَرُورِ، وَ مُنْزِلَ الْقُرْآنِ الْعَظیمِ، وَ رَبَّ الْمَلائِکَةِ الْمُقَرَّبینَ، وَالْأَنْبِیاءِ وَالْمُرْسَلینَ اَللّهُمَّ إِنّى أَسْأَلُکَ بوَجْهِکَ الْکَریمِ، وَ بِنُورِ وَجْهِکَ الْمُنیرِ، وَ مُلْکِکَ الْقَدیمِ، یا حَىُّ یا قَیُّومُ، أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ الَّذى أَشْرَقَتْ بِهِ السَّمواتُ وَالْأَرَضُونَ، وَ بِاسْمِکَ الَّذى یَصْلَحُ بِهِ الْأَوَّلُونَ وَالْآخِرُونَ، یا حَیّاً قَبْلَ کُلِّ حَىٍّ، وَ یا حَیّاً بَعْدَ کُلِّ حَىٍّ، وَ یا حَیّاً حینَ لا حَىَّ، یا مُحْیِىَ الْمَوْتى، وَ مُمیتَ الْأَحْیاءِ، یا حَىُّ لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ.

پروردگار نور عظیم، پروردگار کرسی بلند، پروردگار دریای جوشان، پروردگار سایه و آفتاب داغ، فرو فرستنده تورات و انجیل و زبور و قرآن عظیم، پروردگار فرشتگان مقرب و پیامبران خدا، اینها از جمله اوصافی است که برای خداوند در این دعا آمده است.

در بخش دوم دعای عهد وارد مرحله درود و سلام به امام می‌شویم.
در این بخش از دعا می‌خوانیم: «اللهم بلغ مولانا الامام المهدی القائم بامرک...؛ خدایا برسان مولای ما را، آن امام راهنمای راه یافته و قیام کننده بهفرمان تو که درود خدا بر او و پدران پاکش باد.»
کسی که هر صبحگاه این جمله را به امامش بگوید، حرکتش تا شب جهت دار می‌شود. در این دعا به امام می‌گوییم که تو پیشوای منی. یعنی در هر قدم باید بنگریم که امام چه گفته و چه چیز مورد رضای امام عصر ارواحنا له الفداء است. امام زمان ارواحنا له الفداء هادی و هدایت کننده است و علاوه بر این‌که دغدغه هدایت ما را دارد، خودش هدایت شده است.

دعای عهد به منتظران، افق جهانی می‌بخشد.
در این دعا می خوانیم: «صلوات الله علیه و علی آبائه الطاهرین عن جمیع المؤمنین و المؤمنات فی مشارق الارض و مغاربها...؛ درودهای خداوند بر او و پدران پاکش باد از طرف همه مردان و زنان با ایمان در مشرق‌های زمین و مغرب‌های هموار آن....»

منتظران با قرائت این دعا در ابتدای صبح از طرف همه مؤمنان سراسر جهان به امام خود سلام می‌دهند. این فراز از دعا نشان می‌دهد که دغدغه شخصی داشتن و امام را تنها برای خود خواستن، غلط است. منتظر واقعی دغدغه جهانی دارد. چنین انتظاری انتظار مثبت و پویاست.



این انتظار، همان انتظاری است که امام خمینی رحمه الله و بزرگان ما دغدغه آن را داشتند. چون امام خمینی رحمه الله هر روز صبح دعای عهد می‌خوانده و با فرازهای این دعا پیوند داشتند، می‌دانستند که باید جهانی بنگرند و زمینه ساز ظهور مصلح جهانی باشند. امام راحل وقتی انقلاب کردند فقط به ایران فکر نکردند، بلکه تأکید داشتند که باید برای دنیا بستر سازی شود.


سلام به امام زمان ارواحنا له الفداء در این دعا از حیث کمیت، جهانی و از حیث کیفیت به اندازه عرش خداست. کیفیت سلام به امام در این دعا بلند نظری منتظر را می‌رساند. انسان منتظر، بلند نظر است و اندیشه صلح جهانی دارد و وقتی خواسته‌ای هم دارد، با نگاهی عمیق و طولانی، آن را مطرح می‌کند. برخی امام را فقط برای رفع مشکلات خود طلب می‌کنند، اما منتظران واقعی، دغدغه جهانی دارند و هنگامی که مشکلی مثلا در غزه و لبنان اتفاق می‌افتد، نگران می‌شوند.


عهد و پیمان و میثاق با امام عصر ارواحنا له الفداء از دیگر مضامین این دعاست. عهد در زندگی منتظر، باید همیشگی باشد. وقتی زندگی بر مبنای انتظار شکل گرفت، عهد دائمی و همیشگی می‌شود. منتظر واقعی هرگز از عهدش با امام خود رویگردان نمی‌گردد. قرائت صبحگاهی این دعا موجب می‌شود که فراموش نکنیم پیش از هر کس با امام خود عهد بستیم و اولویت عهد با امام را بر همه پیمان‌ها حفظ کنیم، چرا که:
رسم عاشق نیست با یک دل دو دلبر داشتن
یا ز جانان یا ز جان باید دل برداشتن




ان شاالله ادامه دارد ...


[ شنبه 5 اسفند 1391 ] [ 12:14 ب.ظ ] [ محب صاحب الزمان ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

الهی به امید تو
السلام وعلیک یا صاحب الزمان
سلام دوستان
امیدوارم از این وبلاگ خوشتون بیاد
هر وقت یه سری به ما زدین،نظرات و نظر سنجی یادتون نره
یرای برای سلامتی صاحب الزمان(عج) صلوات
ممنون
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب